کشورهای پیشرفته صنعتی و جهان اول، با سیاست های مرموز و زیرکانه ای برای دستیابی آسان تر به منافع خود، جهان سوم را به وجود آوردند. اگر این گونه کشورها دارای کان و منابع طبیعی نباشند، تا پای جان، از نیروی کاری مردم آن بهره برداری می کنند. در چنین شرایطی، کشور در فقر و بیماری فرو رفته، و مهمترین مسأله برای هرکس، زنده ماندن است.
کشورهایی که دارای منابع طبیعی مانند نفت، الماس، و طلا هستند مانند کشورهای خاورمیانه، و آفریقای جنوبی، به یکباره مورد یورش جهان خواران قرارگرفته اند. دولت های اروپایی از یک سده پیش تا کنون با گماردن یک و یا چند زورگو و دیکتاتور، همه هستی و سرنوشت آن کشور ها را قبضه کردند.
این یک نمونه از جنایت دولت ها ی سرمایه دار است که از آستین قذافی نوکر جیره خوار آنان بیرون آمده، در حقیقت جنایتکار اصلی دولت های تهیه کننده و فروشنده اسلحه به این دیکتاتورها می باشند. همان گونه که دادن تفنگ به دست یک بچه خطرناک است، فروش اسلحه به یک دیکتاتور نیز خطرناک و نافرجام می باشد.
این دولت ها، برای محافظت و نگهداری نوکران دست نشانده خود، برایش گارد، محافظ، و نیروهایی را به وجود آوردند، و انبارهایشان را پر از اسلحه و مهمات می سازند. این دولت ها به مردم کشورها کاری ندارند و آنان محلی از اعراب نیستند. آنها یک دیکتاتور را یک کشور به حساب می آورند.
در آمدهایی که می بایست صرف زندگی و پیشرفت مردم و آبادانی کشور می شد، به کارخانجات اسلحه سازی کشورهای جهان اول منتقل می گردید، و آنان را از ورشکستگی نجات می داد. اسلحه ای که مطلقاً موردنیاز این کشورهای عقب افتاده نبود. زیرا اینگونه کشورها جنگی درپیش نداشتنه اند که آنان بخواهند برای دفاع خود برخیزند.
این انبار اسلحه و مهمات، و وسائل سرکوبی مردم بیگناه، در اختیار جنایتکاران کشورهای جهان سوم مانند عربستان، شیخ نشین های کناره خلیج فارس، ایران، تونس، لیبی، یمن، سوریه، و مانند آن قرار گرفته تا هزاران انسان بیگناه را در خیابان ها به خاک و خون کشند.
به عنوان نمونه می توان به فروش ۶۳/۱ میلیون پوند فروش اسلحه دولت انگلیس به سرهنگ قذافی از ۲۰۰۹ میلادی تا کنون، و فروش جمعاً ۲/۳ بیلیون پوند اسلحه در طی ۲۱ ماه به ۱۶ دولت و یا به عبارتی به ۱۶ دیکتاتور دست نشانده آنان نام برد. همین اسلحه و مهمات است که از یکماه پیش تا کنون میهن دوستان و تظاهر کنندگان ضد رژیم، همچنان به خون می غلتند، و دولت های غربی تنها نظاره گر این جنایت ها می باشند.
قذافی یک دیکتاتور بی رحمی است که به پشتیبانی دولت های غربی ۳۲ سال است بامردم لیبی مانند برده رفتار می کند، و سرمایه های آنان را خود و خانواده اش به غارت برده، در بانک های خارجی ذخیره نمودند که سرانجام به نفع آن دولت ها تمام خواهد شد. دولت انگلیس از دوسال پیش تا کنون ۶۱/۳ میلیون پوند اسلحهبه قذافی فروخته است، اسلحه ای که تاکنون شاید بیست هزار لیبیایی را به خاک و خون کشانده است.
آیا می توان دست دولت مردان انگلیس در این جنایات فجیع که به کشته شدن چندین هزار مردم مظلوم و زحمت کش لیبی انجامیده را نادیده گرفت؟. در حقیقت جنایتکار اصلی در این میان، نه قذافی است، نه ارتش او، بلکه دولت انگلیس است. تنها فروش این اسلحه به جنایتکاران نیست، بلکه پشتیبانی آنان از یکدیگر نیز بی تردید با موافقت و مشورت دولت های بزرگ صنعتی است.
به عنوان نمونه دولت عربستان که خود از بزرگترین جنایت کاران و دیکتاتورترین رژیم های جهانی است، برای سرکوبی مردم بپاخاسته بحرین، تانک های جنگی خود را به پشتیبانی هم جنایتکار بحرینی خود، بدان کشور فرستاده است.
همه جنایت و کشتارهای رژیم اسلامی ایران، از ۳۲ سال پیش تا کنون، از شکنجه در زندان ها گرفته تا به گلوله بستن در خیابان ها، و یا در برابر جوخه اعدام قراردادن مردم بیگناه، بر می گردد به دولت های غربی، چین و روسیه که امکانات سرکوبی و کشتار را همچنان در اختیار رژیم ایران می گذارند، و یا از سیاست آنان پشتیبانی می کنند.
رژیم اسلامی ایران که از پا تا به سر غرق در خون و کشتار مردمی است، با بوغ وکرنا به تبلیغ برای همقطار دیکتاتور خود در سوریه می پردازد، و یابا رژیم بحرین در کینه توزی است تا رژیمی اسلامی همانند خود در آن جا پیاده کند.
از آن چه گفته شد، می توان به جرأت گفت، هرگونه تیری که در خیابان های لیبی، تونس، یمن، بحرین، سوریه، ایران، و مانند آن به سوی تظاهر و اعتراض کننده ای شلیک می شود، و او را از پای در می آورد، بازهم از تیرکش و تفنگ دولت های غربی و چین و روسیه بیرون آمده، و این جنایت ها بدانان بر می گردد که از این گونه دیکتاتورها پشتیبانی می کنند.
به عبارت دیگر، دیکتاتورها سگ های زنجیری دولت های سرمایه دارند، که برای اربابان خود از هیچ جنایتی رویگردان نیستند.
یکی از برنامه های شگرف و قابل توجه دولت های بزرگ، از یک سوی تهیه اسلحه و مهمات برای دیکتاتورهاست، و آن گاه به عنوان حمایت از مردم، انبار اسلحه، مهمات، و تانک ها، و هواپیماهای جنگی را بمباران می کنند، و سرمایه نظامی انباشته شده در آن کشور را از میان بر می دارند، تا دولت های آینده که احتمالاً در چنین کشورهای انقلاب شده، بازهم به دلیل دخالت آنان امکان ندارد رژیم دمکراتی برپای گیرد، بدانان روی آورده، و با خریدن اسلحه های دیگر، کارخانجات آنان را به رونق در آورند، و از تعطیل و ورشکستگی آن جلوگیری کنند.
نکته دیگر این که هرکدام از این دیکتاتورها در بانک های کشورهای دیگر به ویژه کشورهای باختری، میلیون ها دلار به نام خود ذخیره ارزی دارند که این سرمایه های عظیم ملت های محروم، به ندرت به صاحبان اصلی که همان مردم در بند هستند، بر می گردد، و نهایتاً این ثروت های بادآورده به نفع آن کشورهای ظالم پرور نگهداری، و بهره برداری خواهد شد.
بنا به گزارش روزنامه المیسر الیوم مصر شمار زیادی تانک از سوی ملک خالد خلیفه عربستان برای سرکوبی اعتراض کنندگان به بحرین فرستاده شده است. دولت عربستان تا گردن در خون و جنایات نسبت به مردم خودش آغشته است، جنایت خود را به کشورهای دیگر هم گسترش می دهد.
اگر کشورهای پیشرفته صنعتی کمترین احساسی نسبت به مردم و حقوق انسانی آنان در جهان سوم داشتند، با وجود دیکتاتورهای ضد مردمی در این کشورها، نخست نباید این همه اسلحه و وسایل سرکوب را در اختیارشان قرار داده، و آنان را افسار گسیخته میان مردم بیگناه و بی پناه خود رها نمایند. از سوی دیگر با وجود چنین جنایاتی، این دولت ها اگر ادعا می کنند که پای بند حقوق بشر و دموکراسی هستند، باید بی درنگ نمایندگان سیاسی خود را از آن کشورها فرا خوانند، و رابطه سیاسی خود را با این گونه زورگویان، قطع نمایند.
دیگر این که، می توانند و باید خرید نفت خام را از چنین کشورها تحریم کنند، تا این رژیم های غیر مردمی، توانایی خرید وسائل سرکوبی و کشتار مردم را نداشته باشند.