بایگانی

رویداد سال ۵۷؛ شورش و دَسیسه و یا انقلابی مَردمی؟ (بَخش ۲)۱

شاه به طور مستقیم و غیر مستقیم در سازمان یافتگی و قدرتمند شدنِ فعالیت هایِ سیاسی روحانیونِ شیعه نقش داشت و سرانجام "ماری که خود در آستین پروراند" دستَش را نیش زده و از قدرت، به زیرش کشاند. جای بَسی افسوس است که محمدرضا شاه، نیروهای پاکباز ملی گرا را به جای روحانیون، متحد خود نساخت.

رویداد سال ۵۷؛ شورش و دَسیسه و یا انقلابی مَردمی؟ (بَخش ۱)۸

شاید از خود پرسیده باشید که در سال های پایانی حکومت محمدرضا شاه پهلوی بر ایران چه گذشت و چرا و چگونه روحانیون تندرو و بی دانش، بر مسند قدرت تکیه زده و اداره تمامی امور مملکتی را به دست گرفتند؟ خمینی چگونه و به کمک چه کسانی به ایران بازگشت و بر مسند قدرت تکیه زد؟

بازگشت ایران به آغوش روسیه و چین !۳

وقایع چند هفته گذشته و سفرهای هیأتهای ایرانی به روسیه و چین برای چندمین بار ثابت کرد که فعلاً غرب نمی تواند شریک و متحد ایران چه در اقتصاد و چه در سیاست باشد.سیاستمداران ایرانی رشوه و جیب مبارکشان در اولویّت است و بنابراین چین و روسیه هم در اولویّت خواهند بود! ماهیت رژیم اسلامی همان است که بود و امید بستن به مشتی ملّای دروغگو و دزد همانند راه رفتن بر کاه روی آب است.

ششم ماه اوت: بیست و چهارمین سالگرد ترور مرغ توفان۱

شاپور بختیار بی تردید، شریف ترین چهره سیاسی ایران معاصر است. او نه عشق به قدرت داشت و نه به دنبال استبداد بود، او آمد تا ایران را آزاد کند، آمد تا تمرین دموکراسی کند با مردمانی که از سیاست فقط شعار دادن با مشت های گره کرده را یاد گرفته بودند.

حقوق انسانی مردم ایران در “توافق وین” ناپدید شُد!۹

بیش از یک دهه خون مردم ایران را در شیشه کردند و ایرانیان متحمل سنگین ترینِ تحریم ها و بدترین شرایط ممکن اقتصادی - اجتماعی شدند، جوانانِ ایران زمین، پَرپَر شدن تمامی آرزوها و موقعیت های کاری و تحصیلی شان را پیش دیدگان خویش دیدند تا پس از چندین سال، خامنه ای عقب نشینی کرده و به خانه نخست خویش بازگردد!

بت سازی و شخصیت پرستی راه بجایی ندارد.۲۳

مردم ما همواره بدنبال یک رهبر نجات دهنده بوده اند و سعادت را آمدنی دانسته اند و نه ساختنی. امروزه می دانیم که همای سعادتی نخواهد آمد و سعادت را خود باید بسازیم. اما فرهنگ ایرانیان بر اساس « دیو چو بیرون رود فرشته در آید » است.

آیا ما، ملت مَسئولیت پذیری هستیم؟۷

آنچه مُبرهن است عدم دخالت جامعه مسئولیت ناپذیر در تَصمیم هایی است که بَرایش گرفته می شود، بَرای جامعه مسئولیت ناپذیر مهم نیست که چه کسی، چه تَصمیمی را برای شان می گیرد، آنچه حائز اهمیت است فَرار از پیامد آزادانه تصمیم گرفتن و امکان پروژه متهم سازی است!

سکولاریسم به مَعنای “مَذهب ستیزی” نیست!۱

راه رسیدن به سکولاریسم و برخورداری تمامی شهروندان از حقوق انسانی شان، نَقد درست مَذهب است و مَذهب ستیزی فقط و فقط به جدا شدن هر چه بیشتر افراد مَذهبی از خداناباوران شده و باعث می شود که ایشان از ترس حضور ناباوران، به دامان حکومت های مذهبی پناه ببرند.