هرباور دینی برای باورمندان آن ارزنده و گرامی و احترام آمیز است. انسان ها حق دارند تا به هردین و مسلکی روی بیاورند ولی نمی توانند به عنوان اسلحه برای نابودی هم نوعان خود از آن بهره بگیرند. دین و هر باوری وقتی خوب است که بتواند بر خشم و عصیان، و بی دادگری ما دهنه زند و ما را آرام و سبکبال سازد.
سکولاریسم یک اصل است که دو خواسته و هدف پایه را در بَر می گیرد؛ نخستین برنامه جدایی روشنِ دین و نهاد هایِ مذهبی از حکومت است و دیگری برابری تمامی مردم با هر باورِ دینی، در پیشگاهِ قانون است. در یک جامعه سکولار، یک مسلمان با یک خدا ناباور در نزد قانون برابر بوده و از حقوق یکسانی برخوردار است.
برای نشان دادن یک جامعه با اکثریت آتئیستی اما سالم توجه شما را به کشورهایی چون ژاپن، نروژ، سوئد، هلند و دانمارک جلب می کنم. در این کشورها شما کمتر دروغ می شنوی؛ حال هر کشور با اکثریت دیندار که خواستید مانند کشور خودمان انتخاب کنید و میزان دروغ را با این کشورهای بالا مقایسه کنید.
هرگونه اعتقاد و باور دینی یک مسأله کاملًا شخصی و خصوصی است. تا زمانی که نزد خود باورمند و معتقد بدان بماند قابل احترام و جای هیچگونه اعتراض و خرده گیری بر آن نیست. در کشورهای غیر اسلام زده جهان صدها اعتقاد و باور دینی وجود دارد که در کنار هم زندگی می کنند و برخورد خصمانه ای با یکدیگر ندارند.
اگر نگاهی گذرا به تاریخ جنگ های دنیا بیاندازیم و دلایل کشتار میلیون ها میلون نَفر زن، مرد، کودک، جوان و پیر را بررسی کنیم، در خواهیم یافت که در طولِ تاریخ به نام و در راهِ هیچ کسی به اندازه نام و راهِ خدای موهومِ ادیان، انسان ها به خاک و خون کشیده نشده و از بین نرفته اند.
کشور ما ایران به گواهی تاریخ تاکنون بارها مورد یورش و تاخت تاز بیگانگانی چون تازیان، مغول، تاتار، ترک های آن سوی دریا، ازبکان قرار گرفته، و در بیشتر این تجاوزها، اقوام بیگانه به تدریج جذب فرهنگ پویا و پیشرفته ایران شدند، و به جلد ایرانیان درآمده و خود در یک پارچگی ایران کوشیده و افتخار آفریدند.
ما چه ملتی هستیم؟، ملتی که همیشه به فرهنگ و گذشته خود می بالیم و خود را یک سر و گردن از دیگران بهتر و بالاتر می دانیم؟. شوربختانه این چنین است که اینهم یک تعارف است. یک ادعای پوچ و تو خالی. ادعایی به محتوا، بی اساس، و ناشی از کبر و غرورمان. ما به کمبودها و آلودگی های خود پی نبرده ایم.
ابولاشی صدیق، یار و رفیق امام نقی است. مهمترین سمت او در زمان حیات امام نقی، مسئول کنترل کیفیت حرمسرای امام نقی بوده است. این بزرگوار، قبل از اینکه به جمع یاران امام نقی بپوندد، به عنوان محلل فعالیت می کرد.
