سر انجام ملت درمانده به فغان آمدند و زمینه انقلاب ۵۷ را فراهم ساختند. از آنجا که مملکت در سایه استبداد و تهی از هرگونه فعالین سیاسی شناخته شده به سر می برد، مردم ستمدیده از ترس مار به افعی پناه بردند و اسیر طلسم روضه خوان ها شدند. غافل از آن که بیش از ۴۰۰ سال است که آخوند پرچم انگلیس را با خود دارد.
ما هیچ گروه سیاسی بی عیبی نداریم؛ تنها راه نجات ما، ایجاد یک شورای ملی از میان همین گروه های پر عیب و ایراد است
شاپور بختیار: سمبل ملی گرایی، آزادی خواهی و از جان گذشتگی
یکی از مَزایایِ حجابِ اسلامی: سکسِ بی دَردسَرِ وَزیر عُلوم دَر آسانسور!
مدیر پیشین بانک مرکزی با قاچاق چک ۷۲ میلیون دلاری در آلمان دستگیر شد
خبر نزدیک بودن یک حمله نظامی به ایران، از سوی یک مقام بلند پایه روسیه مانند سرژی لاوارف وزیر برون مرزی آن کشور، قابل تأمل و اندیشیدن است. ی تردید، روسها چنین خبری را تا به صحت آن اطمینان نداشته باشند از سوی یک مقام برجسته سیاسی پخش نمی کنند و بنا به مثالی: «تا نباشد چیزیکی، مردم نگویند چیزها».
هاشمی رفسنجانی از نامه دست نوشتی که به خمینی داده و در آن ۷ پرسش نموده، سخن می گوید. نامه ای که طی آن از خمینی خواسته شده بود در مورد رابطه ایران با آمریکا تصمیم بگیرد. البته، این نامه چه درست و چه غلط، هیچگونه ضامن اجرایی ندارد چرا که خمینی مرده است و وارث او کسیست که حتی نمی خواهد نام او را بشنود.
کودکان کار با دنیای کودکان غریبه اند؛ از لذت ها و شادی ها و بازی های دوران کودکی محروم گشته و تا چشم باز نموده اند، خود را در لا به لای جمعیت سنگدل آدم بزرگ ها پیدا کرده اند و برای فروختن یک بسته آدامس، هر روز چندین متر در پس هم میهنان شان، می دوند. بی دفاع ترین قشر جامعه، کودکان بینوای کار هستند.
همدلی و یکرنگی برای رسیدن به یک هدف مشترک، تنها راه رسیدن به آزادی و رهایی از چنگال حکومت اسلامی است؛ چنانچه چون حالا و تمام سال های گذشته، مردمان ایران زمین با یکدیگر همدل و همصدا نبوده و به جای دوستی و مهربانی، تُخم کینه و نفاق بکارند؛ هیچ راهی برای خلاصی از شر وجود این رژیم نکبت بار وجود ندارد.
یادواره فارسی می گوید: آنکس که بر ما نریده بود/ کلاغ … دریده بود. بدبختی ما به کجا رسیده که رژیم دیکتاتور مردم آزار که اجازه نفس کشیدن را به کسی نمی دهد، و مملکت را بدان درجه ورشکستگی و بی آبرویی رسانده است، از امارات؛ یک شبه کشور نوپا و تازه به دوران رسیده، هواپیمای بوئینگ، آنهم دست چندم می خرد.
به باور نگارنده زمانی دیگر می توان دوباره احساس امنیت و راحتی کرد، و از شر بوق و کرنا و صداهای زشت و ناهنجار این تازیان رهایی یافت که تک تک ایرانیان، از این قوم وحشی و عقب مانده فاصله بگیرند و تا آن جا که می توانند از معاشرت و برخورد با آنان خودداری نمایند. به امید هم آهنگی و همآورد ملت بزرگ ایران
دوازده فروردین یقیناً روز جهل و نادانی و خردباختگی ملتی است که سند بدبختی و حکم اعدام خود را امضاء کرده است. اگر که می بینیم اعدام هایی همه روزه در شهرهای ایران صورت می گیرد، بی تردید دستور اعدام آنان به وسیله خود ملت در ۱۲ فروردین بیش از سه دهه پیش به امضاء رسیده است.
